Өнердің шебер салған көп өрнегін,
Оқысам ақын Шолпан өлеңдерін,
Ерке өскен, мұңсыз өскен албырт жаным
Аяйды ол жыр етсе мұң мен шерін.
Шаршаған, өңі солған, қалжыраған,
Өксіген, өміріне зар жылаған,
Ащы үні өз анамның естілгендей,
Осыны баяндайды сол жыр маған.
Сол жырдан жасты көрем мөлдіреген
Гүл көрем «мен мезгілсіз солдым» деген.
Нұр көрем күннің қызы секілденген,
Арнама толам деген көлді көрем.

Тұрсынхан Әбдірахманова